jaya baya

JAMAN AGENG KAPING 3

            Jaman ageng ingkang kaping tiga, winastanan jaman KALI SENGARA. Tegesipun : ALAM TIRTA. Laminipun 700 taun Suryasangkala, 721 taun Candrasangkala. Ing jaman punika ing tanah Jawi katah teteruh, jawah salah mangsa, katah benawi ngalih, barkating bumi suda, ndedangu begjaning manungsa angandikakaken panarima sarta katah manugsa ingkang sami ngugemi kawruhipun piyambak-piyambak.
            JAMAN KALI SENGARA kapetang dados : SAPTA MANGGALA. Tegesipun dados pitung jaman alit. Ing dalem satunggal jaman laminipun kagerba nyatus warsa. Pratelanipun kados ing ngandap punika:
                                                                         Angka 1
JAMAN KALA JANGGA
            Ingkang rumiyin winastanan jaman Kala Jangga. Tegesipun: jaman sekar gadung. Ing jaman punika ing tanah Jawi katah tiyang ulah kaluwihan. Awit panjenenganipun Nata Adiwijaya ing Pajang, ananging dawah ing jaman saweg Adipati dumugi panjenenganipun Nata Kanjeng Panembahan Senapati ing Mataram mekasi; kaetang awit taun Suryasangkala 1401 dumugi Suryasangkala 1500 warsa. Ing taun Candrasangkala 1442 warsa dumugi Candrasangkala 1545 warsa.
                                                                         Angka 2
JAMAN KALA SEKTI
            Ingkang kaping kalih jaman Kala Sekti. Tegesipun: jaman kawasa. Ing jaman punika ing tanah Jawi katah tiyang sami ulah karosan, pikuwating ngagesang. Awit jumenenganipun Nata Ingkang Sinuhun Kanjeng Sultan Anyakrakusuma ing Mataram, sumare ing Krapyak, dumugi Ingkang sinuhun Prabu Mangkurat ingkang kaping III ing Kartasura, amekasi jaman Kala Sekti; kaetang awit taun Suryasangkala 1501 wrasa, dumugi taun Suryasangkala 1600 warsa. Ing taun Candrasangkala 1545 warsa dumugi ing taun Candrasangkala 1648 warsa.
                                                                          Angka 3
JAMAN KALA JAYA
            Ingkang kaping tiga dipun wastani jaman Kala Jaya. Tegesipun: jaman unggul. Jaman punika ing tanah Jawi sami rebat unggul. Awit jumenengipun Ingkang Sinuhun Paku Buwana ingkang kaping IV ing Surakarta; kaetang awit ing taun Siryasangkala 1601 warsa, dumugi taun Suryasangkala 1700 warsa. Ing taun Candrasangkala 1648 warsa, dumugi taun Candrasangkala 1751 warsa.
                                                                          Angka 4
JAMAN KALA BENDU
            Ingkang kaping sekawan jaman Kala Bendu. Tegesipun: jaman bebendu. Ing jaman punika ing tanah Jawi katah tiyang kataman ing bebendu. Awit panjenenganipun Nata Ingkang Sinuhun Paku Buwana kaping VI, dumugi ingkang Sinuhun Paku Buwana ingkang kaping X ing Surakarta; kaetang awit taun Suryasangkala 1701 warsa dumugi taun Suryasangkala 1800 warsa. Ing taun Candrasangkala 1751 warsa dumugi ing taun Candrasangkala 1854 warsa.
                                                                           Angka 5
JAMAN KALA SUKA
            Ingkang kaping gangsal jaman Kala Suka. Tegesipun: jaman suka. Ing jaman punika ing tanah Jawi katah tiyang pikantuk kabingahan. Awit panjenenganipun Nata Ingkang Sinuhun Kanjeng Sultan Heru Cakra ingkang kapisan, ngadaton ing Katanggapetik Madiun, salebeting wana Pudak. Turun kaping tiga, ngalih ngadaton ing Katanggacepit ing Karangbaya; kaetang ing taun Suryasangkala 1801 warsa, dumugi ing taun Suryasangkala 1900 warsa. Ing taun Candrasangkala 1854 warsa dumugi ing taun Candrasangkala 1957 warsa.
                                                                          Angka 6
JAMAN KALA SUMBAGA
            Ingkang kaping nem winastanan jaman Kala Sumbaga. Tegesipun: jaman misuwur. Ing jaman punika tanah Jawi katah lampah kuncara, boten wonten ingkang tumindak nista. Awit panjenengan Nata Ingkang Sinuhun Kanjeng Sultan Asmara Kingking ing Kediri. Turun kaping 3 ngalih ngadaton dumateng Madura, lajeng kasundul ing pulo Jawi wonten panjenengan Nata Pati tiga sami wiryanipun, boten bawah-binawah. 1. Ngadaton ing Bumi kapanasan sakilen lepen Cemara, 2 Nagadaton ing tanah Gegelang celak tanah Padang, 3 Ngadaton ing tanah Tembeleng celak pasisir Sedayu. Lajeng kasundul malih Ratu saking sabrang, saking pulo nusa Srenggi, ngadaton saler wetan ardi Indrakila sukuning ardi candramuka; kaetang awit taun Suryasangkala 1901 warsa, dumugi taun Suryasangkala 2000 warsa. Ing taun Candrasangkala 1957 dumugi taun Candrasangkala 2060 warsa.
                                                                             Angka 7
JAMAN KALA SURASA
            Ingkang kaping pitu, dipun wastani jaman Kala Surasa. Tegesipun: jaman alus. Ing jaman punika tiyang tanah Jawi sami-sami ulah rahayu Budi, ing wekasan saekapraya. Awit Panjenengan Nata Kanjeng Sultan Jitarusabra ngadaton ing Martalaya; kaetang awit ing taun Suryasangkala 2001 warsa, dumugi taun Suryasangkala 2100 warsa. Ing taun Candrasangkala 2060 warsa, dumugi taun Candrasangkala 2163 warsa.

hidayat jati

Ing ngisor iki amratelakake urut-urutane Wahananing Dzat kabeh.

Dzat mutlak kang kadim azali abadi.
1.Chayu, tegese urip, kasebut atma.
2.Nur, tegese cahya, kasebut pranawa.
3.Sir, tegese rahsa, kasebut pramana.
4.Roh, tegese nyawa, kasebut sukma.
5.Napsu, tegese angkara.
6.Akal, tegese budi.
7.Jasad, tegese badan.

Dene Dzat iku tanpa tuduhan, amung dumunung ana rambahi ana sajroning urip kita, ananging akeh kang pada katambuhan, awit dening binasakake ora mawa jaman makam, tegese ora arah ora enggon, akanta tanpa warna tanpa rupa , asifat elok dudu lanang dudu wadon dudu wandu, dipralambangi : ”Kombang angajap ing tawang”, tegese : kombang angleng ana ing awang-awang, mula ing dalem martabat kasebut : la takyun, saka durung sanyata ing kahanan.

Dene Cahyu iku minangka tajalining Dzat, awit kasorotan saka purbaning Dzat sejati, dipralambangi : ”Kusuma anjarah ing tawang”, tegese : kembang tuwuh ana ing awang-awang, mula ing dalem martabat kasebut : takyun awal, dening wiwit sanyata ing kahanane.

Dene Nur iku minangka tajalining Chayu, iya iku dadi sesandaning urip, awit kasorotan saka wisesaning atma sajati, dipralambangi : ”Tunjung tanpa talaga”, tegese : kembang terate urip ora mawa banyu, mula ing dalem martabat kasebut : takyun sani, dening wis sanyata kahanane.

Dene Sir iku minangka tajalining Nur, awit kasorotan saka wisesaning pramana sajati, dipralambangi : ”Isining wuluh wungwang”, tegese : ora kawistara isen-isening wuluh wungwang iku,mula ing dalem martabat kasebut : akyan sabitah, dening sanyata tetep ing kahanane.

Dene Roh iku minangka tajalining Sir, awit kasorotan saka wisesaning pramana sajati, dipralambangi : ”Tapaking Kuntul anglayang”, tegese : ora mawa labet tapaking manuk kuntul anglayang iku, mula ing dalem martabat kasebut : akyan kajariyah, dening sanyata metu ing kahanane.

Dene Napsu iku minangka tajalining Roh, awit kasorotan saka wisesaning sukma sajati, dipralambangi : ”Geni murub ing teleng samudra”, tegese : kaelokan urubing geni ana sajroning banyu iku, mula ing dalem martabat kasebut : akyan mukawiyah, dening sanyata urip ing kahanane.

Dene Budi iku minangka tajalining Napsu, awit kasorotan saka wisesaning angkara sajati, dipralambangi : ”Kuda ngerap ing pandengan”, tegese : jaran anyander isih kinarung ana sajroning jajaran dadi upacara, surasane pada karo pralambang : lumpuh angideri jagad, mula ing dalem martabat kasebut : akyan maknawiyah, dening sanyata kawedar ing kahanane.

Dene Jasad iku minangka tajaline Wahananing sifat, dadi embane para mudah kang wis kasebut ing ngarep mau, awit kalimputan dening pakumpulaning sorot, pada sumarambah amaratani salir anggaotaning badan jasmani kabeh, mula manawa isih jamaning sifat, dipralambangi : ”Kodok kinemulan ing leng”, tegese : kodok iku ngibarating mudah kang ana sajroning jasad, eleng ing ngibarating jasad sajabaning mudah, iya iku kahaning Dzating Gusti isih kalimputan dening sifating kawula, dene manawajamaning Dzat ing delahan, dipralambangi : ”Kodok angemuli ing leng”, tegese : jasad genti dumunung ana ing jero, iya iku kahanane sifating kawula wis kalimputan dening Dzating Gusti, dadi pada tarik-tinarik, tetep-tinetepan, kaya ing ngisor iki dasare.

DERAH KAHANANING DZAT ING DUNYA LAN ING DELAHAN (ACHIRAT)


Kodok kinemulan ing Leng —— Kodok angemuli ing Leng


Kahanane ing Dunya —– Kahanane ing Achirat

DZATING GUSTI KANG NGUWASANI
ING ATASE TURU TANGI LAN PATINING JSAD KITA

Balik mungguh Dzating Gusti iku kaceke karo kawula dening adanbeni pangawasa, wenang ambabar prabawa sarta anarik wedaring gelar kukudan.

Kaya upamane manawa karkating jasad katarik ing pangrasaning budi, pangrasaning budi kairup ing hawaning napsu, hawaning napsu kasirep dening wisesaning suksma, rerem sajroning Bait al makmur, banjur amuntu ing wiwaraning pramana, anglerep saniskaraning pancadriya, mangka kaprabawa dening pangawasaning suksma anggelar pangrasa, wahanane dadi turu kahananing jasad kita, ing kono saka pangrasa katonton alaming ngimpi, kalaksanan saliring saloh bawa kabeh.

Manawa pangawasaning suksma wis ambabar pancadriya sarta ambabar wiwaraning pramana, banjur angredakake hawaning napsu, anuwuhake pangrasaning budi nganti sumarambah ing jasad kabeh, ing kono wahanane dadi tangi kahananing jasad kita, banjur weruh maneh marang saniskara kang katon ing alam dunya, mula dipralambangi : anenun senteg pisan anigasi tegese : lagi sadela ing paningaling alam ngimpi banjur bisa weruh kang katonton ing alam dunya maneh.

Kaya mangkono uga umpamane manawa karkating jasad katarik ing pangrasaning budi, pangrasaning bbudi kairup ing hawaning napsu, hawaning napsu kasirep dening wisesaning suksma, wisesaning suksma kakukud marang pangawasaning rahsa, banjur luluh manjing ing dalem pranawaning cahya, anunggal karo purbaning atma, mulih dadisajatining Dzat mutlak kang kadin azali abadi, ing kono wahanane diarani matri kahananing jasad kita, ananging satemene ora mati, amung ngalih panggonan bae, malah waluya uripe langgeng ana ing kahanan kang maha mulya, mula dipralambangi : tanggal pisan kapurnaman tegese : durung suwe tumitah ana ing alam dunya, banjur bisa bali maneh dadi manungsa kang sampurna sarta waskita ing saniskara.